'Als idealisme het wint van gezond boerenverstand’
Ik zit in mijn columns geregeld te mopperen op de overheid. In mijn vorige column schreef ik over een wethouder van PRO die vanuit idealistische overwegingen de ontwikkeling van monomestvergisting tegenhield. Daar kan ik me behoorlijk over opwinden. Als we vooruit willen, moeten we niet toestaan dat een kleine groep idealisten de vooruitgang bepaalt. Als idealisme het wint van gezond boerenverstand, haak ik af.
Idealisme speelt niet alleen op gemeentelijk niveau. Landelijk zie ik dezelfde ontwikkeling. Voor de vroegere PvdA heb ik best respect. Sociaal gezien ben ik misschien zelf wel een beetje een ‘rooie’. Ik heb bijvoorbeeld een zwak voor Hans Spekman van de FNV die zich inzet voor de belangen van werkenden. Want natuurlijk moet de hardwerkende Nederlander een goed bestaan kunnen opbouwen, met een fatsoenlijk vangnet als hem iets overkomt.
Maar PRO heeft zijn wortels ook in GroenLinks, die mede uit de communistische beweging voortkomt. De geschiedenis heeft wat mij betreft bewezen dat het communistische systeem niet werkt. Werken en ondernemen moeten lonen. Hoewel PRO niet in de regering zit, heb ik het gevoel dat de partij een flinke stempel drukt op de koers van ons middenkabinet. En dat gaat volgens mij ten koste van zowel de hardwerkende ondernemer als de werknemer die zuinig met zijn geld omgaat.
Innovatiekracht Nederlandse agrarische sector
We zouden juist de innovatiekracht van de Nederlandse landbouw moeten koesteren. Boeren kunnen een sleutelrol spelen in de voedselvoorziening én de energietransitie. Ondertussen zorgen ze voor economische activiteit en leefbaarheid op het platteland. Vorige week bezocht ik nog zo’n prachtige nieuwe kalverstal. Een stal met alle comfort en technische snufjes om de kalveren een zo goed mogelijk leven te geven. Dan zie je hoeveel ondernemers investeren in dierenwelzijn en toekomstbestendigheid.
Maar soms vraag ik me af of het nog wel de moeite waard is om voortdurend voor je bestaansrecht te moeten vechten. Er is een relatief kleine groep mensen die een samenleving voor zich ziet waarin geen dierlijke producten meer worden geconsumeerd. Dat is hun goed recht. Enkele maatschappelijke organisaties sluiten zich bij die gedachte aan en laten zich luid en duidelijk horen. Soms met een grote broek aan, terwijl ze naar mijn gevoel maar een beperkte groep vertegenwoordigen.
Met Woo-verzoeken en Kamervragen houden deze organisaties bovendien heel wat ambtenaren aan het werk. Of van hun werk, het is maar hoe je het bekijkt. Ondertussen wil het kabinet het aantal rijksambtenaren met 25.000 terugdringen. Op zichzelf een prima streven, maar bij LVVN heb ik eerder het gevoel dat er steeds meer ambtenaren bijkomen. En als ik kijk naar de groei van het gemeentelijke ambtenarenapparaat, word ik daar ook niet vrolijk van.
Dienstbaar aan de samenleving
Begrijp me goed: ambtenaren vervullen een belangrijke taak. Maar ze moeten wel in dienst staan van de samenleving. Niet voortdurend nieuw beleid bedenken, extra controles uitvoeren of rapporten schrijven die uiteindelijk onder in een la verdwijnen. We moeten ondernemers en het bedrijfsleven juist faciliteren. Ruimte geven aan mensen die vooruit willen, investeren en verantwoordelijkheid nemen.
Goede medewerkers die hart voor de zaak hebben, verdienen daarbij een fatsoenlijke beloning en de mogelijkheid om medeverantwoordelijkheid te dragen. Nu heb ik te vaak het gevoel dat een kleine groep idealisten een grote groep mensen gijzelt die vooruit wil. En ja, vanavond spraken mijn kinderen me erop aan dat ik met zulke uitspraken zelf ook polariseer. Dat was een spiegel die ze me voorhielden. En misschien hebben ze daar wel een punt.
We mogen best wat meer empathie hebben voor elkaars standpunten. Maar begrip voor een ander betekent nog niet dat je je zomaar moet voegen naar de wil van een kleine minderheid.
Hans Luijerink
Rosékalverhouder
Column op Boerderij.nl
Lees ook
Meest gelezen
Agenda
-
Er zijn momenteel geen evenementen gepland

