Blijf zelf je toekomst schrijven

In de stal naderen we het einde van de ronde. Er staat een prachtig en tevreden koppel waar we trots op zijn. Terwijl we met z’n drieën staan te praten, pak ik achteloos mijn telefoon. Even een filmpje maken en op sociale media zetten. Maar ik stop hem weer terug in mijn overall. Even geen zin in. De vele betweters weten het toch altijd beter.

Ik denk terug aan een column van een tijdje geleden. Na uren zwoegen stond er nog steeds niet wat ik wilde zeggen. Ik miste de clou. Tegenwoordig is daar een eenvoudige oplossing voor: mijn rauwe tekst invoeren bij een bekende chat en die maakt er wel een spannend verhaal van. Het resultaat mocht er zijn. En toch miste er iets.

Niet alleen ik vond dat. Ook degene die mijn columns al jaren controleert, miste iets, iets eigens van mijzelf. Dus herkansing en een column opleveren die honderd procent van mijzelf is. Want wanneer wij stoppen met het vertellen van ons eigen verhaal, gebruikt AI wat er op internet te vinden is. Oude gegevens, halve waarheden en verhalen van mensen die vooral vertellen hoe zij dénken dat het op een boerenbedrijf gaat. Met een nieuwe opdracht (met suggestieve vraag) kan zo’n verhaal nog dramatischer worden gemaakt.

En ondertussen worden de antwoorden steeds overtuigender. Maar wat als je diezelfde vraag rechtstreeks had gesteld aan iemand uit de praktijk? Vraag AI bijvoorbeeld om een definitie van de blankvleeskalverhouderij en je krijgt: kalveren die voor de vleesproductie worden gehouden en voornamelijk melk drinken. Ja, dus? Niets over het aandeel ruwvoer dat steeds verder is toegenomen. Pas na verder vragen ontstaat een beeld waarin ik mij meer herken.

Onlangs ontving ik een schoolklas. Niet alleen voor een rondleiding, maar ook om opdrachten uit te voeren. Een krat vol boodschappen werd ontleed: waar komen de producten vandaan, welke producten bevatten melk? En kijk eens goed naar het etiket. Welke stoffen zitten er in of zijn er aan toegevoegd? Het leverde verbaasde en verrassende reacties op. 

Na afloop spraken we over onze kalveren. Het beeld dat de kinderen vooraf hadden, bleek niet overeen te komen met wat ze die dag gezien hadden. Ze vonden het prachtig. En zo gaat dat wel vaker. Hetgeen je leest of hoort van anderen, hoeft niet altijd te kloppen met de werkelijkheid. Met je eigen ogen kijken en vragen stellen werkt dan heel verhelderend.

Wanneer ik ’s morgens met mijn koffie naar achteren loop, kijk ik ook altijd even bij onze vleesveekoeien in de wei. Zeker wanneer de buurtapp de avond ervoor meldt dat opnieuw dieren door wolven zijn aangevallen. Het zijn vaak hartverscheurende beelden en een hoop dierenleed. Ik tel onze koeien iedere ochtend en tot nu toe kan ik opgelucht ademhalen. Of dat zo blijft is de vraag. Want koeien die in Nederland buiten lopen zijn hun leven niet meer zeker.

Als ik vervolgens naar onze stal met vleeskalveren loop, en de schuifdeuren open, ben ik blij dat deze dieren veilig binnen staan en goed verzorgd worden. Hoe het op ons kalverbedrijf, en dat van onze collega’s, er aan toe gaat, mag gezien worden en verdient een eerlijk verhaal. Laten we daarom vooral onze bedrijven openstellen en laten zien hoe we werken. Zo blijven we zélf onze toekomst schrijven. In onze woorden, met onze ervaringen en met ons eigen boerenverstand.

Evelien Smit
Trotse kalverhoudster in Nieuweroord